Woensdag 26 februari 2020

Jean Vandepitte neemt afscheid van Knokse politiek

 

Rustend landbouwer Jean Vandepitte (74) neemt na dertig jaar afscheid van de politiek in Knokke-Heist. Hij was gemeenteraadslid, tot voor kort ook dijkgraaf en had nog een tiental andere mandaten op zijn naam. “Mijn grootste gave heb ik van mijn ouders gekregen. Ze leerden me nooit jaloers te zijn op anderen. Zo heb ik het dertig jaar uit kunnen houden in de politiek”, zegt Jean.

 

Zelf is hij de tel kwijtgeraakt maar op het internet, vind je ze allemaal op een rij. Liefst twaalf mandaten heeft Jean Vandepitte uit Knokke-Heist op zijn naam. Het is er zelfs één meer dan burgemeester Lippens. Jean is gemeenteraadslid, dijkgraaf van de Zwinpolder, voorzitter van de landbouwcommissie, bestuurslid van de minaraad en van de watermaatschappij. Teveel om op te noemen. Vast staat dat hij het liefst de titel van dijkgraaf droeg.

 

“Als dijkgraaf had ik een enorme verantwoordelijkheid over de huishouding in dorpen, wijken en straten in een poldergebied van bijna veertigduizend hectaren. De opdracht was zwaar maar ik kreeg aanzien van veel mensen en daar blijf ik altijd dankbaar voor”, zegt Jean. Datzelfde mandaat als dijkgraaf vervulde hem niet alleen met trots maar bezorgde hem tegelijk de grootste ontgoocheling uit zijn politieke leven.

 

“Nog steeds zijn er geen pompen met voldoende capaciteit geplaatst om de polders droog te houden bij hevige regenval. Ik heb altijd geprobeerd de problematiek van de afwatering in de pers te brengen en aan te kaarten bij de overheid. Alleen als het veel regende en driegde mis te lopen, luisterde men naar mij. Zodra de zon weer scheen, was het probleem alweer vergeten. Ik zal er ook na mijn afscheid op hameren. Na regen komt zonneschijn maar na zonneschijn komt weer regen.”

 

“Met twaalf mandaten op mijn naam, denken mensen dat ik er een goedgevulde portemonnee aan over houd. Niks is minder waar. Op vergaderingen maakte ik me soms de bedenking dat ik de minst betaalde aanwezige was. Als dijkgraaf kreeg ik een onkostenvergoeding van iets meer dan driehonderd euro om te waken over een gebied van bijna veertigduizend hectaren. Als waarnemend voorzitter van de landbouwcommissie liep ik dagenlang rond van de ene naar de andere akker om landbouwschade op te nemen, gratis en voor niks. Pas de laatste jaren kreeg ik de brandstof voor mijn auto terugbetaald. En intussen bleef het werk op mijn eigen landbouwbedrijf liggen.”

 

“Maar geld is nooit mijn drijfveer geweest”, zegt Jean. “Door mensen te helpen ben ik heel rijk geworden aan waarden. Ik was overal welkom, soms ging ik van mijn koestal naar het casino en weer terug. Ik laat de politiek eind dit jaar achter mij maar ik wil blijven klaar staan om mensen behulpzaam te zijn”, verzekert Jean die zijn vrouw wil danken voor de steun die hij kreeg.

 

“Gisèle is een vrouw uit de duizend. Na honderden vergaderingen, die soms lange tijd uitliepen, bleef ze ‘s avonds laat wakker tot ik thuis kwam. Als ik ons huis langs de Hazegraspolder binnen kwam dacht ik soms: hier moet een verwende kasteelheer wonen. Zo verzorgd en onderhouden was het, dankzij mijn vrouw.”

 

 

 

Reacties

 

Meld je aan om een reactie te plaatsen. Aanmelden