Maandag 26 juni 2017

Afzien op de IronMan in Maastricht voor het goede doel Join2Bike

Geschreven en geplaatst door Eddy Persyn op vrijdag 5 augustus 2016 om 15u45

 

Het tweede verslag van de Ironman in Maastricht 2016 van Oedelemnaar Stefaan Tanghe.

 

 

31 juli 2016 ‘s avonds aan de eindmeet galmen eindelijk de verlossende woorden van de speaker uit de boxen op de IronMan Maastricht:  “Stefaan, you are an IronMan!”

 

 

Even terug in de tijd met het project van twaalf ‘apostelen’

 

Een goed jaar geleden had dorpsgenoot en sportieveling Christophe Verkruysse samen met Sixten Mergaert (organisator Den Halven Triatlon van Damme) het idee om met een kleinschalig project te starten.

 

Bedoeling was om zich in te schrijven voor gezamenlijke trainingen met het doel om eind juli 2016 aan de start te staan van een volledige triatlon voor het goede doel: met name Join2Bike. De verbazing was bijzonder groot toen ik merkte hoeveel mensen het hart op de juiste plaats hebben en doneerden om het goede doel te steunen. Misschien was het net daarom dat het lot mij die dag extra goed gezind was?

 

Dit is een vzw die aan andersvaliden speciale fietsen uitleent aan laagdrempelige prijzen. Mijn sportieve neef Thibaud Ghyssaert  kon ik ook overhalen om mee te doen en in een mum van tijd werden de twaalf ‘apostelen’ gevonden. Christophe nam de sportieve leiding met verve op zich. Sommigen kenden elkaar reeds van Triatlon Club Damme (TCD); anderen waren onbekenden voor mekaar, maar al snel klikte het met iedereen.

 

Swim, Run, Bike, Eat, Repeat?

 

Tijd vinden om de groepstrainingen te volgen was voor mij het grootste probleem. Aanvankelijk ontbrak mij eerlijk gezegd de zin en daar zat mijnIronman Maastricht 2016, Stefaan Tanghe, Actuali.be overgewicht misschien ook voor iets tussen.

Vaak moest mijn vriendin Isabelle me ‘s avonds soms tevergeefs aansporen om toch maar eens werk te maken van die trainingen… Amper één keer zwemmen per week in het Bloemendale bad, één keer fietsen per week met de Forza’s en wekelijks één keer rond Oedelem lopen zou echt niet volstaan.

 

Pas vanaf de lente begon ik toch wat in paniek te geraken en ging ’s avond al eens twee à drie km in de Damse Vaart zwemmen. De groepstraining begon ik beter te volgen en de Forza’s zagen mij ook meer tijdens trainingsritten.

Het loop parcours breidde ik uit naar Assebroek. Daar kon ik dan een uurtje met mijn vriend Dirk Schockaert naast zijn sportieve ligfiets lopen om aansluitend 40 minuten terug naar de Zandgrachtstraat te lopen.

 

Op campingvakantie in Frankrijk, twee weken voor de Ironman, nam ik mijn ‘hoogtestage’ in de vlakte van de Loirestreek. Misschien voldeed ik niet aan de Spartaanse triatlonleuze swim-run-bike-eat-repeat, maar ik vond mezelf wel ‘klaar’ om een volledige triatlon aan te kunnen. De avond vooraf verorberde ik wel hét laatste sportavondmaal bij uitstek: zelfgeschoten duivenborstjes met dank aan buurman Bart.

 

 De wedstrijd

 

Die kille zondagmorgen om 3u30 wakker voor een koolhydraatrijk ontbijt. Ruim op tijd om de koolhydraten te verteren gezien de start om 7u00.

We beseften dat het een onvergetelijke dag ging worden. Samen met iets meer dan 2 000 atleten uit 200 verschillende landen stonden we daar samengepakt als een bende pinguins in een wetsuit smoking met een groene badmuts langs de kade van de Maas. Na de start om 07u00 was het ongeduldig aanschuiven voor de 3,8km zwemmen. In een “rolling start” die bijna duurde tot 8u00 dook, de ene pinguin na de andere, op zijn beurt het Maaswater in. 

 

In de brede rivier richting een klein eilandje 1,9 km verderop, om daar 50m aan wal te lopen en opnieuw in het water te duiken richting zwemfinish. Onderweg werden toch  vaak wat rake klappen uitgedeeld. Niet met opzet natuurlijk, maar toch…Het zwemmen ligt mij het minst van de drie disciplines, Ironman Maastricht 2016, Stefaan Tanghe, Actuali.bemaar toch kon ik er 1 uur 16 min uit puren met een tussentijdse 1067ste plaats.

 

Fietsen lukte mij heel wat beter dankzij de extra Forza trainingen. Tijdens mijn vakantietraining in de Loire streek had ik uitgetest welke snelheid voor mij haalbaar was op 180 km licht glooiende parcours.  Een goeie dertig km per uur leek mij wel te lukken maar dan wel zonder reserve. Toch was ik van plan deze snelheid van in het begin van de wedstrijd aan te houden. Met mijn fietstellertje in de gaten te houden leek dit simpel dacht ik. Na een vlotte wissel van 5 minuutjes reed ik met volle moed weg uit de wisselzone en merkte dat het tellertje niet werkte. De vorige dag had ik een ander wiel gestoken en de sensor op de spaak vergeten te verplaatsen op het nieuwe wiel.

 

Toen nam ik mij voor  om na elke dertig km via mijn uurwerk mijn gemiddelde snelheid te berekenen. Na de eerste dertig km klokte ik vier minuten ‘te snel’ af. Ondanks opkomende beenkrampen kon ik die voorsprong vasthouden tot het einde. Resultaat 5 uur 56 minuten over de 180km.

 

Gezien het minder vlakke  wedstrijdparcours met 1 450 hoogtemeters op Belgisch – Nederlands grondgebied was ik méér dan tevreden over mijn fietsprestatie. Vooral rekening houdend met de zware regenbuien na zo’n 50 km die de wegen behoorlijk glad maakten en voor heel wat valpartijen zorgden tijdens de afdalingen. Hier speelde mijn ervaring met de  Kallemoeie triatlon van afgelopen juni, waar ik een serieuze uitschuiver maakte, een belangrijke rol en waagde ik mij niet aan die coole ‘Froome’ houdingen.

 

Na het fietsen een 660ste  tussentijdse stek.

    

Tenslotte de marathon. Normaal mijn sterkste discipline zonder overgewicht. De twee km direct na de start waren loodzwaar en toen de bordjes met ‘nog 40 km’ verschenen zonk de moed me in de schoenen. Ik had echter geen keuze zeker al niet tegenover mijn vele sponsors voor het goede doel Join2BikeIronman Maastricht 2016, Stefaan Tanghe, Actuali.be met mijn belofte om alle donaties terug te betalen indien ik de finish niet haalde.

 

Die sponsors waren voor mij een enorme steun maar vooral ook de supporters die ons vergezelden. Ongelooflijk welk effect hun aanmoedigingen hebben gehad. De vele onbekende supporters die je naam scanderen geven je een fantastische boost. Eerst dacht ik  “Huh…kennen die mij of zo?” maar dan dacht ik aan mijn naam op het borstnummer.

 

Zo boost iedereen je kilometer na kilometer verder. Kindjes achter de nadar die je een highfive-je willen geven, of een lekker zout chipje willen aanreiken, de TCD supporters, partytentjes langs de kant met het opzwepende muziek, een groepje dronken Nederlanders die je vooruit schreeuwen, de sympathieke medewerkers bij de bevoorradingen … en zeker Isabelle en dochter Lisa die na elke ronde opnieuw hun keel schor riepen. Ik weet niet of het zonder hen allemaal ging gelukt zijn.

 

 Deze IronMan won ik niet maar na 3 uur 56 minuten lopen en een totaaltijd van 11 uur 19 minuten en een 512ste plaats op het pak van 1 828 aankomsten was het een heerlijk moment toen de rode loper op de Markt van Maastricht bijna onwezenlijk onder mijn voeten door schoof.  Een knappe jongedame legde zacht een leuke medaille als souvenir rond mijn hals waarna ik blij en gelukkig doorstapte naar de massagetent. Apostel Eddy lag toevallig op de massagetafel vlak naast mij. We keken elkaar aan en konden elkaars gedachten lezen: ‘t was allemaal de moeite waard geweest.

 

Nog een woordje van dank aan iedereen die deze dag kleurde !  En vooral ook dank aan de vele sponsors voor het goede doel. Het totale bedrag wordt samen met de donaties aan de andere ‘apostels’ van het project opgeteld en aan Join2Bike worden overhandigd na de Halven (Triatlon) Van Damme op 17 september 2016!

 

 

 

 

Reacties

 

Meld je aan om een reactie te plaatsen. Aanmelden