Zaterdag 25 mei 2019

Linda Molleman

Geschreven op 20-03-2012

 

http://www.lindamolleman.be/page.php?page=39  - WORKS 2012

Linda Molleman won recentelijk de Beernemse Cultuurprijs, het Beerlanderke. De kunstenares maakt beelden, ruimtelijke objecten en installaties met de meest ongebruikelijke materialen. Haar interviewen is een evenwichtsoefening tussen vrolijkheid en diep verdriet opgedaan doorheen de levensfasen van een 62-jarige zoektocht naar kennis in astrologie, natuurfilosofie, bovennatuurlijke krachten, spirituele toestanden, balancerend op een koord, die de wetten van natuurkunde en fysica overspannen.

 

Na langdurig bellen aan de deur van een modern gerenoveerde hoeve, besloten we al terug te keren op onze stappen, toen plots de garagedeur openzwaaide en de kunstenares ons vroeg of we hier al lang stonden aan te bellen. Meteen leek het ijs gebroken en via een gang, waarbij we twee kunstig opgestelde  vrouwenschoenen overstapten, belandden we in de living badend in een schitterende lichtinval van het omringende landschap.

 

“Vroeger stonden hier de koeien- en varkensstallen”, steekt Linda Molleman van wal. Linda Molleman is een laatbloeier op kunstgebied. “Ik ben begonnen met scholing van 1985 tot 1989 in de Hogere Acadamie voor Schone Kunsten te Antwerpen. Ik had echter een hekel aan tekenen. Het werken in twee dimensies lag me niet. Ik werk bijna altijd met klei, omdat ik liever in drie dimensies werk. Dat is tastbaarder. Vanaf 1989 tot nu ben ik niet meer gestopt. Ik maak vooral installaties en sculpturen al of niet met een conceptuele inhoud. Twee tendensen bepalen de rode lijn doorheen mijn werk. Dat zijn het monumentale en het architecturale met als concept het psychologische of het spirituele. Het kan gaan over astrologie, de engelen, de dood of over de geboorte, in feite over het gewone dagelijkse leven. Ik werk zeer veel autobiografisch. Ik ben er nu 62 en het is precies of ik aan een nieuwe dimensie bezig ben, in die zin dat hetgeen ik meemaakte in mijn jeugdjaren terug naar boven vloeit. Als klein meisje heb ik ongeveer vier jaar  een ijzeren corset moeten dragen en verloor mijn vader op vijf jarige leeftijd aan tuberculose. Vermits deze ziekte, meegebracht uit de Duitse kampen na de oorlog, via de adem doorgegeven wordt, zette het zich af op mijn ruggengraat, vandaar dat corset.

 

Die periode heeft me zwaar getekend. Daarna mocht ik kijken vanuit mijn bed achter het venster hoe andere kinderen speelden. Positief was dat ik kinderen zag spelen, negatief was het feit dat ik het verschil tussen hen en mij opmerkte. Gans die periode ben ik thans nog steeds aan het verwerken. Ik heb ook een periode rond het thema ‘dood’ gewerkt, toen mijn achtjarig zoontje samen met een vriendje verdronk in 1983. Daarna werkte ik vooral rond piramiden, die in feite grafzerken zijn. Piramiden stralen energie uit. Mijn leven verliep niet over rozenblaadjes. Al die perikelen spelen nog altijd mee in mijn werk”, aldus Linda Molleman, die ook al heel vroeg in het huwelijk trad.

 

“Tussenin probeerde ik de fun te zoeken, het mooie te maken”, aldus Linda, die zelf zegt positief en humoristisch van aard te zijn. “Toch kruipt soms die negatieve, drukkende trend weer naar boven en moet ik dat een plaats geven”.

Cultuurprijs

Onlangs won Linda Molleman de Beernemse Cultuurprijs Het Beerlanderke. “Ik vond het een aangename verrassing”, vervolgt Linda. “Ik woon hier al veertien jaar. Vrienden raadden mij aan deel te nemen aan deze wedstrijd, maar ik vroeg me af welke mensen, die beeldend werken hier nog aan meededen. Want je kan aan dergelijke zaken meedoen en dan opmerken dat je volledig alleen staat. Ik werd echt gepousseerd om deel te nemen en moest een map indienen. Achteraf bleek dat alleen ik een map had ingediend. Ik moest het wel doen, want er was geen kat die mij kende. Dan vroeg ik me af wie er in de jury zat. Misschien zegt mijn naam helemaal niets of kent men mij via de rotonde in de Baron Ruzettelaan te Brugge. Toch wil ik een stempel drukken op deze streek, want ik woon hier fantastisch mooi. Hier verblijf ik. Vroeger was ik niets, ik woonde niet, ik verbleef niet. Aan het Schepencollege vroeg ik, wat ik hier eigenlijk was. Een boerderij kan men wel verbouwen, maar men kan er geen woonhuis van maken. Zo is mijn officieel adres nog steeds in Oostende, maar ik woon hier graag en hier wil ik doodgaan”, aldus Linda Molleman, die toch heel tevreden is met deze prijs.

 

Buurtfeest

Het sociaal leven in de buurt brengt een verrijking mee in het leven van Linda Molleman. “Dat klopt”, zegt de kunstenares. “Mijn straat is vijf kilometer lang en ik ken al de mensen uit de buurt en zij kennen mij, ondanks het feit dat ik hier aangespoeld ben. Het gaat er hier heel sociaal aan toe en regelmatig neem ik deel aan het buurtfeest. Zo vieren we oudejaarsavond telkens bij iemand anders”, aldus Linda, die hoopt nog voor enkele monumentale werken te kunnen zorgen. “In de loop van deze maand trek ik naar Frankrijk, naar Bribracte, waar zich een Europees archeologisch museum bevindt. Daar stelt men de resultaten van de opgravingen van een Gallische stad ten toon. Door het winnen van de Eveline Encelotprijs in 2005 mag ik er een monumentaal werk plaatsen aan de ingang”, vertelt Linda Molleman.

 

Cultuur

 Wat Linda Molleman nog wil bereiken is cultuur een grotere plaats geven in de Beernemse omgeving. “Waarom kunnen we niet zoals Watou van Beernem een kunstdorp maken”, vraagt Linda zich af. “Een Culturele Raad geeft een meerwaarde aan een samenleving. Cultuur staat dicht bij de natuur. Waarom kunnen we niet in onze openbare gebouwen een beeld plaatsen, dat er permanent blijft staan, zowel in Beernem, Oedelem, Oostveld of Sint-Joris? Er zijn hier toch kunstenaars genoeg om dit te realiseren. Dat zou pas echt de toeristen naar onze streek lokken”, weet Linda Molleman.

 Het verhaal van de Eenhoorn

 

Momenteel heeft Linda Molleman een project rond de Eenhoorn gecreëerd. “Na een gesprek met Pauwel Bogaert van Natuurpunt en Regionaal Landschap, begreep ik dat men het landschap wil terugbrengen naar de oorsprong, maar met enige zin voor uniformiteit. Ik wou iets ontwerpen om het domein af te bakenen. Het idee is om zeven lichtfiguren te maken, die het licht doorgeven aan de omgeving. We noemen ze eenhoorns met op hun hoofd een staaf van afgeknotte piramiden, energiebronnen, die de energie van het licht opvangen en gemaakt zijn in de zeven kleuren van het licht, rood, oranje, groen, geel, blauw, indigo en violet, de regenboogkleur. Het zijn prisma’s, die het licht breken en het afgeven aan de omgeving. Deze figuren moeten levensgroot gemaakt worden, maar Bogaert vindt geen geld. Ik zal het weer moeten vinden zeker. Die beelden zouden we in het landschap neerpoten, maar voorlopig is het afwachten”, aldus Linda Molleman.

 

 

Tentoonstelling in Frankrijk 

"Daar ik de Evelyne Encelot Prijs voor Beeldende kunsten in Frankrijk gewonnen heb maak ik voor het Museum van Bibracte (Fr ) een installatie op de site van La Maison Romaine du Parc aux Chevaux. 
Het fonds Evelyne Encelot, een Frans-Bourgondische schrijfster, reikt na haar dood jaarlijks een prijs uit voor vrouwelijke kunstenaars en dit op drie terreinen: wetenschap, poêzie en beeldende kunsten.
 
Het Museum van Bibracte is een Europees Centrum voor Archeologie in de streek van de Morvan in Frankrijk.
Op een berg wordt een Gallische stad opgegraven. Dit door archeologen van alle Europese landen en scholen.
Meer informatie op www.bibracte.fr
 
 
 
Wat uitleg over KEI-BALK 
 
Ik heb mij geînspireerd op dit architekturaal kunstwerk om een installatie te plaatsen op de buitensite te Bibracte. 
Ik geef de naam van mijn tentoonstelling 'RENDRE VISIBLE L'INVISIBLE' omdat de archeologen alles wat niet zichtbaar is zichtbaar maken namelijk een gans dorp uit de tijd van de Kelten wordt opgegraven. Dit volkje verhuisde vanop de berg naar beneden daar ze zo gemakkelijker aan alle levensbehoeften konden geraken. Alle hebben en houwen, alle potten en pannen lieten ze achter.
'Het Onzichtbare Zichtbaar maken' is de opdracht van de kunstenaar.
 
Ik kies hier als site de INGANG van het grote MAISON ROMAINE DU PARC AUX CHEVAUX
Mijn konstruktie fungeert dus als ingangspoort. 
Afmetingen; 4m x 1,5m x 1m voor ieder element De doorgang is 1meter breed
Mijn gebruikte materialen corresponderen met de materialen die zij in Bibracte ook gebruiken.
Ik werk al 15 jaar met deze geweven netten en keien die je ziet op de foto.
Zij werken met de opgegraven tessons (=scherven ) en ze verzamelen die in gabions = geweven manden.
In mijn konstruktie blijven dus de geweven netten maar de keien worden vervangen door de scherven.
Naar vorm toe zijn het dus twee rechtopstaande geweven balken waarvan in de ene balk de rechterkant gevuld is met scherven en in de andere balk de linkerkant gevuld is .
Zo bekomt men een schuine balk van scherven.
Zuiver een architecturale ingreep.
 
Binnen in het museum staan er 11 sculpturen en maquetten.
Allemaal gemaakt met netdraad en gecombineerd met keien, scherven, 1000 staaldraden, zijden kussens, gevlochten haar, en een bronzen lichaam.
 
De moeite waard om te bezoeken en rond te rijden in de prachtige heuvelachtige streek van de Morvan
De konstruktie blijft voorlopig staan tot eind november 2012 maar zij opteren voor langer.
We zien wel...
 
http://wwww.lindamolleman.be
 
 
 

4de Triënnale Mandel (ART )   2012

Installaties in het Hof en Heerlijkheid Van Nieuwenhove, Oostrozebeke

 

Het kinderpark – het stond daar bij het kleine raampje in de woonruimte van het ‘ Hof en Heerlijkheid van Nieuwenhove ‘ te Oostrozebeke.

Van toeval gesproken !

Het riep voor mij veel herinneringen en confrontaties op …

Ik creëer hier drie installaties die op elkaar inspelen, allen onder  hetzelfde thema.

Via de adem van mijn vader kreeg ik T.B.C. op de ruggegraat. Twee wervels moesten terug aan elkaar groeien.

Zo lag ik vanaf mijn 14 maanden tot mijn 4 jaar vast in een plaasteren korset dat begon aan de hals en eindigde halverwege het bovenbeen.

Lopen, bewegen en experimenteren waren dus uitgesloten. 

NO EXPERIMENT in het kinderpark.

 

Het kind begrijpt het niet.

Het verhoogde kinderbed staat voot het raam daar het immers in de Schoolstraat woont waar dagelijks spelende kinderen voorbijrennen – Verstrooiing ?

Ook de rode lekstok biedt soelaas, tijdverdrijf, een zoethoudertje.

De materiële compensatie.

Is er iets meer …

Tot wanneer? 

Het kind heeft geen tijdsbesef.

YOU LOVED ME?

 

In de spiegel aanschouwt zich DE HOOGMOEDIGE VADER

Wie ziet hij?

Wat ziet hij?

Waaraan denkt hij?

Deze confrontatie heeft een dubbele bodem…

Zijn luchtige mondaine leven staat in schril contrast met

                               18   6   42

18   6   42 – zijn kampnummer

 

Achter hem, in de verte, het verhoogde kinderbed.

Zijn T.B.C. kon genezen.

Het verleden heeft de Kracht van het Leven overheerst.

 

Genummerd voor het Leven

 

 

Linda Molleman                                                                2012

www.lindamolleman.be