Maandag 23 oktober 2017

Woordje opening expo Rik Beuselinck

Geschreven door Gijs Degrande op 02-04-2017

Dames en heren,

Geachte genodigden in al uw hoedanigheden en titels,

Beste Rik,

“Gebaar voor gebaar reikt

ze haar lichaam over aan haar dromen
en telkens wordt ze meer
dan ze al was en telkens reikt ze weer.”

 

Dit mooie gedichtje pende Herman de Coninck ooit neer in zijn bundel ‘De lenige liefde’ en ik moest er aan denken toen ik deze week voor het eerst de unieke dame hier buiten op de markt zag. Die dame die sinds enkele dagen Oedelem helemaal in haar ban heeft. Terecht. En ik weet niet of Rik ooit heeft gedanst, maar net zoals de dichter Herman de Coninck dat kon in enkele regels, slaagt Rik er met zijn sculptuur in om in één krachtig beeld een sterk gevoel  over te brengen, in één oogopslag weet hij mensen te raken. En dat is allesbehalve vanzelfsprekend.

Wanneer het over kunst gaat, verwijs ik al eens naar de Vlaamse Primitieven. Omdat zij een weinig overtroffen hoogtepunt in onze kunstgeschiedenis zijn en zullen blijven. Daar zijn historici en kunstkenners het over eens. Het baanbrekend vakmanschap van kunstenaars als Van Eyk of Vander Weyden, hun ver doorgedreven verfijning in techniek is ook vandaag nog uitzonderlijk. Zij combineerden een uitzonderlijke vakkunde met een zeer rijke symboliek en beeldentaal.

En ik zeg dat niet zomaar. Zonder dat stielmanschap is het onmogelijk om kunst te maken. Rik Poot, naamgenoot en inspirerend voorbeeld van Rik, verwoordt het als volgt : “Een beeldhouwer denkt met zijn handen. Je mag nog de meest creatieve geest hebben, maar als je dat niet kunt realiseren, dan ben je niets. Heb je al een pianist gezien zonder vingers of een acteur zonder tong?”

En ook bij Rik Beuselinck vinden we die combinatie van een creatieve geest met een bijzondere vakkennis terug. Als beeldend kunstenaar denkt hij na met zijn handen. Rik geeft uiting aan zijn ontroering en de schoonheid en doet dat rechtstreeks vanuit het hart en de buik. Zo kennen we Rik ook als mens. Zonder taboes, zonder verbloeming en vanuit een directe betrokkenheid en verbondenheid met zijn gemeenschap, zijn Oedelem, geeft hij zijn gedacht. Hij zegt niet alleen, hij doet ook. En dat siert niet alleen de kunstenaar maar ook en vooral de mens.

En de waardering en liefde voor zijn gemeenschap is ook wederzijds. Dat bewijst zijn publieksprijs bij de Cultuurprijzen van het voorbije jaar. De mooiste prijs die hij naar eigen zeggen kon krijgen. Terecht.

Rik noemt zichzelf onderweg naar het ultieme sculptuur – een haast onmogelijke maar bijzonder interessante zoektocht- en hij is goed op weg. In zijn missie verklaart hij metaal als dode materie opnieuw tot leven te willen wekken. Daar slaagt hij in. Met verve. Getuige zijn ondertussen indrukkende portfolio en aantal exposities in binnen- en buiteland, van Brussel, Hamburg, Parijs tot New York en Sioux Falls. Getuige de vele lovende reacties en commentaren op zijn werk en tentoonstellingen. Getuige deze schitterende expositie hier in het Schepenhuys. En getuige de afgelopen dagen ook de vele positieve en zelfs emotionele reacties die de dame buiten op de markt heeft teweeg bracht. 

En daarmee ben ik meteen bij het einde en ook terug bij het begin van mijn openingswoordje.

Rik, je hebt mensen geraakt, blij gemaakt en ontroerd. Een oprechte dank hiervoor, persoonlijk en namens het gemeentebestuur. De komende weken gaan we genieten van deze tentoonstelling, we gaan genieten van de concertjes en evenementen die in dit kader op touw worden gezet, we gaan genieten van jouw dame op de markt.

Dank u